Reisverslag met veel foto's van de reis door Costa Rica die we in de zomer van 2007 maakten met Sawadee Familieavontuur.

Deel 1: San José en hacienda Moravia.

Als je na een lange reis (9 uur vliegen, lang wachten bij de strenge controles in Amerika en dan nog 3 uur vliegen) 's avonds neerdaalt in San José ziet de stad er uit als een soort neergevallen sterrenhemel: overal lichtjes verspreid over de donkere berghellingen.
We blijven één dag in San José. Lang genoeg.

foto's links, rechts en onder:
het Nationaal Museum
met de vlindertuin.

Foto's boven en links gemaakt door Roos.

Tenslotte nog een paar foto's van San José zelf:
de Mercado Central (overdekte markt - foto rechts) en een groente en fruitkarretje op straat.

In het begin van de middag komen we aan op hacienda Moravia (foto links).
Na de lunch is er nog tijd genoeg voor een wandeling of een ritje per paard. Het grootste deel van de groep kiest voor een wandeling met Herman (van Duitse afkomst maar alleen spaanstalig).

Die wandeling pakt nog aardig zwaar uit. Eerst hoppen van graspol naar graspol door het drassige weiland (regentijd), dan over een bijna voortdurend stijgend smal bospaadje door het oerwoud.

Foto rechts en onder: varkentje, hakbijl en hond van de indianen (foto's Eva) 

We zien nog veel meer moois. Tegen de tijd dat we teruggaan begint het donker te worden.

De volgende ochtend staat paardrijden op het programma. Bijna iedereen gaat mee. In de drukte struikelt en valt het paard waar Eva op zit Het loopt goed af, Eva heeft alleen wat schaafwonden, maar iedereen is erg geschrokken. Een deel van de groep (waaronder Eva en ik) laat het paardrijden voor wat het is en duikt het zwembad in.
Nico en Roos gaan wel mee paardrijden. Nico en ik hadden de avond voor vertrek nog geoefend in de manege.

De volgende ochtend vertrekken we uit Moravia om te gaan raften (en daarna door te reizen naar Puerto Viejo de Talamanca). De groep splitst zich. Het stoerste deel (Nico, Roos de groepsleidster en nog 3 anderen) die gaan raften op de Pacuare. Dit schijnt na de Zambezi (die Nico ook al eens beraft heeft) de mooiste raftrivier ter wereld zijn. Maar omdat je er pas op mag vanaf een jaar of 11 gaat de rest van de groep (met 4 kinderen van 9) raften op de 'rustige' Pejibaye.
Die rustige rivier was nog behoorlijk wild, we tolden vaak maar wat in het rond en bleven soms vastzitten op een rots. Bovendien begon het ook nog te regenen en te onweren. Wij moesten op een gegeven moment het water uit omdat het regenwater van de vorige nacht er aan zou komen en kregen de lunch pas na afloop.

De groep van Nico en Roos kon na afloop een CD met foto's van hun tocht kopen. Voor het idee een paar van de foto's hierbij. (Fotograaf dus onbekend)
Nico zit rechtsvoor (voor de kijker) en Roos linksachter te genieten.

P.S. Nog even over onze voorbereidingen van deze reis:
Na afloop van de reis vulde Roos, op het evaluatieformulier, bij de vraag "Hoe heb je je op de reis voorbereid?" als antwoord in: "..en ik heb me er al 2 jaar op verheugd".